اوج خوشحالیم ۱ سپتامبر بود ۱۱ شهریور ۹۹......... مدیر مدرسه قبلی زنگ زد گفت سال گذشته مجبور شده با یه معلم داغون سر کنه و نارضایتی همه ی خانواده ها رو داشته شانس آورده که کرونا اومده...و یه عالمه حرف دیگه....زنگ زد یک ساعت و نیم حرف زد که یکساعت فقط

حس من به مرگ شجریان دقیقا حسی هست که توی این یکسالی که آهنگاش گوش میدم

پُر از خالی.......

نمیگم همیشه گوش میدادم اما وقتایی داغون بودم، پر از نگفته ها بودم،ساعتای هفت هشت خسته خیلی صداش جواب میداد

الانم همون جوریم ................پر از خالی.........

............غمِ چشمان مرا جز تو همه دنیا خواند........

امروز دلم واقعا شکست یکی از شاگردام زنگ زد بیا واسه ریاضی (آخه من یکم سرماخورده بودم برای محض اطمینان دو هفته کلاسامو کنسل کردم) وقتی برگشتم خاله شاگردم زنگ زد چرا رفتی اینا خانوادگیکرونا گرفتن...... میدونین من خیلی ناراحت شدم چرا بهمنگفتن،حتی چرا

از اینکه پیام میده تهدید میکنه متنفرم

از اینکه میدونه من چقدر ترسو ام بیزارم

از اینکه به رفیقش گفتم رفیق، باهاش راحت بودم

زیر آبمو زده و جوری رفتار کرده دوس دخترش شدم در عذابم

از اینکه برای اینکه بسوزه حرف رفیقشو تایید کردم و اون عوضی بیشتر از حد پیاز داغ داد متنفرم

چقدر احمق بودم جقدر

پارسال این موقع این ساعت به گناه ناکرده له شدم.....

پارسال این موقع اشتباهی به یک نفر گفتم رفیق....

پارسال این روز دستم برای چند روز بالا نمیومد.....

پارسال این روز عذاب بود و عذاب

و عذاب های بعدش دونستن حقیقت و شناخت نارفیق بود.......

امسال......

بزرگ شدم...تنها شدم....بدون رفیق شدم......این به تموم دنیا می ارزه...........................................یلدا مبارک

چقدر غم دارم از مدیر مدرسه جدید چیزی به اسم برخورد و شحصیت مدیریتی نداره..من هر مدیری دیدم با کمالات صحبت میکرد اما ایشون متاسفانه..... یا مثلا بخاطر یه شاگردی که روز معلم واسش هدیه میبره شخصیت معلمشو خورد میکنه...یا مثلا چون فلان شاگرد باباش توی کار